مادر یا مانکن؟

سلام

در ادامه‌ی مطالب پهلوانان نمی‌میرند ؛ میم مثل مانکن و مادری یا مانکنی ؟
این هم آخریش

مادری یا مانکنی از نگاه منطقی و زیبا‌شناختی :

بین کامنت‌هایی که از میان خانم‌ها برای مطالب قبلی گذاشته بودند می‌شد به راحتی فهمید که دغدغه‌ی مورد پسند واقع شدن و به قولی مقبول آقایون بودن برای دختران جامعه‌ی ما خیلی بزرگ است .

از طرفی هم نمی‌شود انکار کرد لذت مقطعی دختران جوانی را که مشغول هوس‌چرانی و دوری از مسیر عفت هستند . ( به هرحال پرداختن به غریزه با همه‌ی این‌که تکررش ملال‌آور باشد اما در مقطعی لذت‌بخش است )

لیکن این سوال مطرح است که آیا پرداختن به لذائذ مقطعی از زندگی به بهای سوختن همه‌ی عمر و از دست دادن بسیاری از گنج‌های مادی و معنوی کار عاقلانه‌ایست؟

آیا عاقلانه است این‌که دختری به هوای ابراز ارادت ( که همه‌ی این‌ها ظاهر و اصل چیزی دیگر است ) یک پسر خود را از مسیر زندگی خارج کند ، تمام درب‌ها را بعضا ( با مخاطرات شدید جنسی) بر روی تشکیل زندگی مشترک خود ببندد و برای همیشه خود را از لذت پرستیده شدن توسط فرزندی محروم کند ؟

آیا تشکیل خانواده ندادن و غریزی برخورد کردن با محیط اطراف تا چه مدت زن را در مقام ناز و مرد را نیازمند حفظ می‌کند؟

یعنی بعد از گذشت سنی و همین‌ که آثار جوانی از صورت و اندام خانم‌ها رخت ببندد ؛ آیا فشارهای مادی و معنوی و غریزی زن را در مقام عجز و ناتوانی و بی عزتی قرار نداده و نمی‌دهد ؟

به هرحال این طبیعت دختران است که دوست نداشته باشند به ظاهرشان خدشه‌ای وارد آید . اما زیبایی شناس واقعی در نگاه معصومانه‌ی دختری که در آستانه‌ی مادریست ( معصومانه از جهت آن همه روایت مبنی بر طهارت کامل زن به وقت تولد نوزاد ) چیزی جز یک زیبایی همیشگی و بی‌افول مشاهده می‌کند ؟

گیرم دختری اندام باربی را هم برای خود رقم بزند ؛ جای یک لحظه تماشای اشتیاق نوزادی به آغوشش را پر می‌کند ؟

مطمئنا حتی در مقام تصور هم نمی‌توان رجحان مادری را بر مانکنی انکار کرد .

سعی کردم در انتخاب تصاویر از بدترین فرم یک زن در مسیر موافق با مذهب و منطق و … (همان مادری) و در مقابلش هم شاید ایده‌آل ترین و شبیه ترین وضع به یک مانکن استفاده کنم

اصلا چرا این همه حرف زدم

با نگاهی می‌شود زیبایی را دید و قضاوت کرد ….!

همین! مال هیچکس نیست!