اعترافات سبز

سلام

دوست عزیز و خوبم  تارنما خواسته بودند که از اعترافات سبزمان بنویسیم !
طرح این موج وبلاگی از اینجا شروع شده که الحق کار خوب و در خور تحسینی است .

اغلب فکر می‌کنیم به هیچ وجه دچار اسراف و زیاده‌روی نیستیم .
همین مادر بزرگ من ؛ وقتی ازش پرسیدم : آخر عزیز ! پنج مرتبه ظرفی که فقط خودت در آن غذا می‌خوری را شستن ، اسراف نیست ؟!
در کمال اطمینان جواب داد : نه ! این عین نظافت و پاکیزگیه . و نسبت به کار خودش به قدری مطمئن بود که هر کسی را غیر از خودش آلوده می‌دانست !

شاید ظاهر این رفتار مادر بزرگ خیلی خنده‌دار بوده باشد . اما هر کس به شکلی می‌تواند مبتلابه این قصه باشد .
لااقل بیشتر خوانندگان وبلاگ خود من در مورد استفاده از اینترنت دچار اسراف هستند … خب چه ضرورتی دارد صرف انرژی و این مقدار هزینه تراشی برای خواندن خزعبلات مثلا نمک ؟!؟

من قبول دارم در پاره‌ای از اسراف و افراط‌های در مصرف ؛ ما به نوعی دچار اجتناب ناپذیری هستیم .

* مثل این‌که ما و مردم کشورمان برای استحمام ، شست‌وشو و پخت‌وپز آن هم از نوع ایرانی ، آبیاری و دیگر مصارف خانگی از آب شربی که هزینه‌ی بالای تهیه‌ی آن معلوم است ، استفاده می‌کنیم .
ذکر این نکته خالی از ربط نیست که مصرف آب شرب در هیچ کجای دنیا به این شدت نیست و در کشور ما نیز با کمی مدیریت می‌شود به جای آب شرب ، آبی با کیفیت کم‌تر برای لوله کشی‌ها و مصارف خانگی در نظر گرفت و مبلغ حاصل از این صرفه‌جویی ، صرف تولید و پخش آب شربی به مراتب با کیفیت‌تر از آب لوله‌کشی فعلی شود .

* یا اسراف بنزینی که به خاطر ترافیک و فرسوده بودن خودروی خیلی از مردم کشورمان شاهدش هستیم .
چندی پیش شنیدم یک کمپانی خودروسازی چینی پیشنهاد داده است کلیه‌ی تاکسی‌های شهری ایران را به طور رایگان با خودروی صفر کیلومتر و باکیفیت تولیدی‌اش تعویض کند و در ازای آن دولت مکلف شود درآمد حاصل از صرفه‌جویی مصرف سوخت را طی ده سال به آن کمپانی بدهد .
البته از این قبیل موضوعات در کشور ما کم نیست

اما …

چیزی که این موج وبلاگی خواسته تا در موردش بنویسیم این نیست . در زندگی شخصی همه‌ی ما دسته‌ای زیاده‌روی‌ها وجود دارد که البته قابل اصلاح است و عامل این قبیل اسراف‌ها چیزی جز کوتاهی و قصور ما نیست .

* من به عنوان یک شهروند روزانه هزینه‌ی زیادی صرف کرایه‌ی تاکسی و سواری می‌کنم ؛ چه با کمی مدیریت زمان و استفاده از ناوگان اتوبوس‌های واحد شهری می‌توانم هزینه‌ی کمتری را به خودم ، جامعه و محیط زیست پیرامونم تحمیل کنم .
* من به عنوان یک شهروند سالی چند سفر برون استانی می‌روم که البته پنجاه درصد آن دلیلی جز خوشگذرانی و سرخوشی ندارد . من می‌توانم تفریح کم هزینه‌تری انتخاب کنم ، مثلا اگر کمی تنبلی را کنار بگذارم کوه‌پیمایی جمعه صبح‌ها هم به سلامتی‌ام کمک می‌کند و هم هزینه‌ی کمتری دارد .
* اینکه هنوز هم که هنوز است به خاطر رعایت نکردن مسائل اولیه بهداشت شخصی مثل درست لباس پوشیدن ، مسواک زدن و حتی شستن دست و صورت نیاز فراوانی برای مراجعه به پزشک پیدا می‌کنم و این در حالیست که مبلغ قابل توجهی از درمان من را دولت و مردم کشورم تامین می‌کنند . این را می‌توان نوعی اسراف نام‌گذاری کرد .
* من ماهانه مبلغ قابل توجهی بابت قبض تلفن و هزینه‌ی اینترنت پرداخت می‌کنم و …

من در مقابل مردم کشورم مسئول هستم تا از همین امروز هزینه‌های خودم را کاهش بدهم و دست از ریخت و پاش‌های بی‌مورد بردارم .
به این بهانه از تمامی مردم کشورم ، کسانی که زیاده‌روی من در مصرف ، آن‌ها را دچار مشکل کرده است عذر می‌خواهم .

در پایان هم از “هر کسی که من را دوست خودش می‌داند” دعوت می‌کنم به این موج وبلاگی بپیوندد .
ممنون می‌شوم دوستانی که به جهت این دعوت ، از “اعترافات سبز” می‌نویسند بنده را باخبر کنند .

همین! مال هیچکس نیست!